hayaline düşler biriktirdiğim, adını umut koyduğum..
solgun olacak belki yüzüm, ellerim tanınmayacak bir vaziyette olacaklar büyük ihtimalle sana geldiğimde, sana kavuştuğumda. çünkü oldukça eskitilmiş, oldukça terkedilmiş, çokça yıpratılmış olacağım. belki hayal bile kurmaktan yoksun olur aklım, bilemiyorum. insan hiç hayal kurmaktan korkar mı? işte. korkuyorsun kesiklerin verdiği acılar yüzünden. ama sana umudum diye seslendiğimde, tamamen temizlenmiş olacağım; aklım, kalbim, düşlerim tamamen temiz olacak. sadece sen kokacak düşüncelerim, sadece senin olacağım. ellerimi tuttuğunda, gözlerime baktığında kaybolmaya yüz tutmuş duyguların canlanışını hissedeceksin.

Ne vakit yazamamaktan, yazmaya yeterince zaman ayıramamaktan şikâyet etse içimde bir ses, Franz Kafka’yı hatırlatıyorum kendime. Keza gene ne vakit “okumayı çok seviyorum sevmesine de kitap okumaya bir türlü vakit bulamıyorum” diyen birine rastlasam gene Kafka düşüyor aklıma.
Bütün gün ışıksız havasız bir ofiste çalışan, bürokrasinin kuru, kasvetli yapısı içinde soluk almaya çalışan, akşam yorgun argın evine dönen, yemek yiyip ortalığı toparladıktan sonra ancak gece saat on birde yazı masasının başına oturan ve sadece o daracık zaman aralığında yazan, yazabilen ve bugün dünya edebiyatının şüphesiz en büyüklerinden biri addedilen Kafka’yı. Edebiyat …

Bir Dostu Olmalı İnsanın… Saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın… “Nereden çıktın bu vakitte” dememeli, bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında; “Gözünün dilini” bilmeli; dinlemeli sormadan, söylemeden anlamalı… Arka bahçede varlığını sezdirmeden, mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi köklenmeli hayatında; sen, her daim onun orada durduğunu hissetmelisin. ihtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, kovuklarına saklanabilmelisin. Kucaklamalı seni güvenli kolları, …dalları bitkin başına omuz, yaprakları kanayan ruhuna merhem olmalı… En mahrem sırlarını verebilmeli, en derin yaralarını açıp gösterebilmelisin; gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz… Onca dalkavuk arasında bir tek o, sözünü …

Güzeldir, birlikte susmak,
Daha da güzeldir, birlikte gülmek,
Gökyüzünün ipek örtüsü altında
Yaslanarak yosuna ve kitaba / kayına
Sevimli kahkahalar atmak dostlarla
Ve beyaz dişlerini göstermek

İyi yaptıysam, susalım
Kötü yaptıysam – gülelim
Hep daha da kötü yapalım,
Daha da kötü yapıp, daha da kötü gülelim,
Kara toprağa girene kadar.

Dostlarım ! hu ! böyle olsun mu ?
Amin ! ve hoşçakalın ! ..

Nietzsche yi anayabilmek için hayata onun gözüyle bakmanız gerekir.O diger filozofların aksine hayatın daha içinde bir insandı ve insanların gercek yüzlerini görüyor,ruhlarını okuyordu.Bu yüzden sözleri biraz isyankardır,bu isyanı insanlaradır çünki tanrıyı onlar öldürmüşlerdir tanrılaşarak…